هویت زبانی در شهنشاهنامه صبا نمونهای از بازخوانی مفاهیم کهن ملیت و وطنگرایی | ||
| زبانشناخت | ||
| مقاله 2، دوره 13، شماره 1 - شماره پیاپی 25، شهریور 1401، صفحه 29-47 اصل مقاله (161.64 K) | ||
| نوع مقاله: علمی-ترویجی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.30465/ls.2022.30686.1856 | ||
| نویسندگان | ||
| مسلم احمدی* 1؛ یحیی حسینایی2 | ||
| 1استادیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه افسری امام علی (ع)(نویسنده مسئول) | ||
| 2استادیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه افسری امام علی (ع) | ||
| چکیده | ||
| زبان مشترک یکی از عوامل مهم تعریفکننده هویت و ملیت گروههای انسانی به شمار میآید. این زبان در واقع نقش عمدهای در برقراری ارتباط میان ساکنان گوناگون یک سرزمین بازی میکند. زبان و ادبیات فارسی، به دلیل ویژگیهای ارزشمندی که دارد، به عنوان محور اصلی تمدن و فرهنگ ایرانی و عاملی وحدتآفرین مطرح بوده است. دوره قاجار نقطه آغاز برخورد ایران با دنیای خارج بود. در اثر این برخورد، وجوه تمایز و تفارق «خود» از «دیگری» برجسته شد. توجه به «هویت» بی آنکه درباره آن سخنی به میان آید، در آثار مکتوب دوره قاجار ظاهر شد. صبا یکی از معروفترین و به بیانی بزرگترین شاعر دوره جنگهای ایران و روس است. وی با بازخوانی مفاهیم کهن ملیت و وطنگرایی، هویت زبانی در شهنشاهنامه را به شیوه جدیدی بازآفرینی کرده است. در این جستار، هویت زبانی در شهنشاهنامه با شیوه توصیفی-تحلیلی و با بهرهگیری از روش کتابخانهای و سندکاوی مورد بررسی قرار گرفته است. یافتههای تحقیق نشان می-دهد که صبا توانسته است با خلق مفاهیمی همچون نوگرایی و بازآفرینی زبانی، آوردن کلمات جدید فرنگی و لغات تازه و نمایش نقش بنیادین زبان فارسی در پاسداشت هویت ملی، به اهمیت زبان فارسی، در حفظ و تحکیم ملیت و وطنگرایی در جامعه بپردازد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| هویت زبانی؛ ملیت؛ صبا؛ شهنشاهنامه؛ قاجار | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 545 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 406 |
||
| تعداد نشریات | 34 |
| تعداد شمارهها | 1,049 |
| تعداد مقالات | 13,134 |
| تعداد مشاهده مقاله | 13,563,002 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 11,342,290 |