تحلیل مقایسه ای ارتباط غیرکلامی در شعر کلاسیک فارسی و عربی | ||
| پژوهش های بین رشته ای ادبی | ||
| دوره 2، شماره 4، دی 1399، صفحه 274-294 اصل مقاله (239.84 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.30465/lir.2020.30105.1119 | ||
| نویسندگان | ||
| یوسف محمدنژاد عالی زمینی* 1؛ رمضان رضایی2؛ پریناز علی اکبری3 | ||
| 1(نویسنده مسئول) استادیار گروه تحقیقات بنیادین، پژوهشکدۀ زبان و ادبیات، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ایران. | ||
| 2استادیار گروه ترجمه، پژوهشکدۀ زبان و ادبیات، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ایران. | ||
| 3دانش آموخته کارشناسی ارشد گروه زبان شناسی همگانی، دانشگاه پیام نور تهران، مدرس مرکز استعدادهای درخشان فرزانگان بناب. بناب، ایران. | ||
| چکیده | ||
| ارتباط، فرایند ارسال و دریافت پیام است که گاه در قالب سخن و کلام شکل می گیرد و گاه در قالبی غیر از کلام، که به نظر میزان تأثیرگذاری این نوع ارتباط بر گیرنده بیش از ارتباط کلامی است. ارتباط غیرکلامی، حاصل به کارگیری اندامهای مختلف بدن برای دریافت و ارسال پیام است. از بین انواع ارتباط غیرکلامی، و به عبارتی کاربرد زبان بدن در فرایند ارتباط، «زبان نگاه» یا ارتباط چشمی همواره اهمیت فوق العاده ای داشته است. به نظر میرسد که شاعران قدیم نیز به اهمیت این موضوع واقف بوده و از آن برای تقویت ارتباط خود با مخاطب به خوبی بهره برده اند. بر این اساس، در مقالۀ پیش رو کوشیدیم استفاده از ساختار ارتباط چشمی یا زبان نگاه را در شعر قدیم فارسی و عربی، با رویکرد تحلیلی مکتب امریکایی ادبیات تطبیقی تبیین نماییم. یافتههای این پژوهش بیان کنندۀ آن است که هر وقت نگاه بر تخت «سخن» نشسته است، پیام را حکیمانه رسانده ضمن آنکه در برگیرندۀ یک زبان رمزی و اشارتی نیز بوده است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| شعر فارسی؛ شعر عربی؛ ادبیات تطبیقی؛ ارتباط غیرکلامی؛ زبان نگاه | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,501 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 623 |
||