ارزیابی تغییرات اشتغال و بیکاری طی برنامههای چهارم و پنجم توسعه ایران: رویکرد تجزیه کامل دیویژیا | ||
| بررسی مسائل اقتصاد ایران | ||
| مقاله 2، دوره 5، شماره 2 (شماره پیاپی:10)، اسفند 1397، صفحه 29-52 اصل مقاله (237.8 K) | ||
| نوع مقاله: علمی-ترویجی | ||
| نویسندگان | ||
| مهدی حاج امینی* 1؛ علیرضا کفیری2 | ||
| 1استادیار دانشکده اقتصاد، مدیریت و حسابداری دانشگاه یزد | ||
| 2کارشناسی ارشد اقتصاد، دانشکده مدیریت و اقتصاد دانشگاه شهید باهنر کرمان | ||
| چکیده | ||
| دستیابی به نرخ بیکاری پایین از اهداف شش برنامه توسعه ایرانِ بعد از انقلاب بوده، اما اقتصاد ایران در این چهار دهه با معضلِ مزمن نرخ بیکاری بالا مواجه بوده است. پژوهش حاضر تغییرات اشتغال و بیکاری طی دوره 1384-1395 را با روش تجزیه کامل میانگین لگاریتمی دیویژیا (LMD) بررسی میکند. تجزیه اشتغال بر اساس تقاضای نیروی کار مشخص میکند که در هر دو برنامه چهارم و پنجم توسعه، رشد اقتصادی محرک اصلی افزایش اشتغال بوده؛ اگرچه صرف کمیتِ رشد اقتصادی تعیینکننده نیست و طی دوره 1384-1390 رشد بدون اشتغال تجربه شده است. تجزیه بیکاری بر اساس عرضه نیروی کار نشان میدهد که تغییر ساختار تحصیلی به نفع آموزش عالی طی برنامه چهارم، اثرِ افزایش جمعیت فعال بر بازار کار و بیکاری را به تعویق انداخته است. البته در برنامه پنجم فشار جمعیتی با کاهش نرخ بیکاری خنثی شده و در نتیجه تعداد بیکاران طی این برنامه تقریباً ثابت مانده است. شواهد بر لزوم بازنگری در سیاستهای رشد اقتصادی و نظام آموزشی تأکید دارد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| اشتغال؛ بیکاری؛ بازار نیروی کار؛ برنامه توسعه؛ تجزیه میانگین لگاریتمی دیویژیا. طبقهبندی JEL: C69؛ J21؛ J23 | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,356 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,137 |
||