مطالعه تطبیقی آرای صدرالمتألهین و آنتونی گیدنز پیرامون زمان | ||
| حکمت معاصر | ||
| مقاله 6، دوره 10، شماره 1، خرداد 1398، صفحه 29-51 اصل مقاله (209.33 K) | ||
| نوع مقاله: علمی-پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.30465/cw.2019.4207 | ||
| نویسندگان | ||
| جلال درخشه1؛ محمد مسرور* 2 | ||
| 1استاد علوم سیاسی دانشگاه امام صادق علیه السلام | ||
| 2دانشگاه امام صادق علیه السلام | ||
| چکیده | ||
| آنتونی گیدنز تلاش میکند جامعهشناسی را بر محور زمان بازآفرینی کند. این بازآفرینی با نقد تکاملگرایی تاریخی کلاسیکهای جامعهشناسی به مثابه ساختشکنی زمان طولی آغاز میگردد و با پیگیری آن در ساحتها دیگر بروز زمانمندی همچون ازجاکندگی، آیندهگرایی، ساخت جامعه و در نهایت تکنولوژیهای زمان نظیر ساعت و تقویم، معانی و کارکردهای جدیدی از زمان را ارائه میدهد. هدف از نگارش این مقاله مقایسه این معانی با فلسفة زمان صدرالمتألهین است. با استفاده از روش مقایسهای ابتدا به بررسی فلسفه زمان ملاصدرا و اندیشههای گیدنز پیرامون زمان پرداخته و سپس شباهتها و تفاوتهای دو اندیشه تبیین گشتهاند. زمان در فلسفه ملاصدرا وجود سیال تلقی شده و از آنجا که افاضه وجود دائما ادامه دارد، زمانمندی بخشی از هستی موجودات تلقی میگردد و بدین دلیل که تقدم و تاخر زمانی ناشی از تقدم و تاخر ذاتی موجودات است لذا موقعیت تاریخی نه امری بیرونی، آنچنان که گیدنز تصور میکند بلکه در ذات هستی انسان و دیگر موجودات نهادینه شده است. ناشی شدن تقدم و تاخر زمانی از تقدم و تاخر وجودی، تعلیق زمان حال به گذشته یا آینده را منتفی ساخته و لحظه حال استقراری تام مییابد. شباهت عمده دو اندیشه در یکی دانستن بقا و زمان در این جهان است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| ملاصدرا؛ آنتونی گیدنز؛ زمان؛ زمانمندی؛ از جاکندگی؛ وجود سیال | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 3,364 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,019 |
||
| تعداد نشریات | 34 |
| تعداد شمارهها | 1,065 |
| تعداد مقالات | 13,276 |
| تعداد مشاهده مقاله | 14,044,196 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 11,522,213 |