نمودهای ناپایداری اجتماعی در ایران در قرن هشتم هجری قمری در متون منظوم | ||
| تحقیقات تاریخ اقتصادی ایران | ||
| مقاله 6، دوره 7، شماره 1 - شماره پیاپی 13، خرداد 1397، صفحه 95-125 اصل مقاله (231.46 K) | ||
| نوع مقاله: علمی-ترویجی | ||
| نویسندگان | ||
| محسن لطف آبادی* 1؛ اللهیار خلعتبری2؛ عطالله حسنی3 | ||
| 1دانشجوی دکتری گروه تاریخ/ دانشگاه شهید بهشتی | ||
| 2استاد گروه تاریخ /دانشگاه شهیدبهشتی | ||
| 3دانشیار گروه تاریخ /دانشگاه شهیدبهشتی | ||
| چکیده | ||
| جامعه ایران در قرن هشتم هجری که مصادف با زوال حکومت ایلخانی بود، یکی از دورانهای بیثبات تاریخی خود را پشتسر میگذاشت. در این دوران، همواره حس ناامنی وجود داشت، همهچیز کوتاهمدت بود، جنگهای مداوم رخ میداد، حکومتها عوض میشد، و در یک کلام میزان ناپایداریها به اوج خود رسیده بود. در این مقاله، با روش توصیفی ـ تحلیلی، مولفههای ناپایداری اجتماعی، در قرن هشتم، از دیدگاه شاعران و چگونگی انعکاس آن در دیوان آنها، مورد بررسی قرار میگیرد. یافتههای پژوهش حاکی از آن است که برخی از مولفهها نظیر ناامنی و خشونت گسترده، برتری یافتن افراد دون پایه، پریشانی احوال مردم، شکایت از اوضاع زمانه و میگساری بیشتر از همه در دیوان شعرای این دوران بازتاب یافته است. مطابق دیوان شعرا، در قرن هشتم مردم به لحاظ روحی و روانی در اضطراب و نگرانی به سر میبردند. به گفته آنها، مردم در این زمانه شاد نبوده و غم همدمشان است. به زعم آنها، در این شرایط، مردم انزوا پیشه کرده و به امید گشایشی در آینده هستند. همچنین، بسامد واژگان منفی و خشونت بار در دیوان آنها بالاست. | ||
| کلیدواژهها | ||
| ایران؛ قرن هشتم هجری قمری؛ ناپایداری اجتماعی؛ توده مردم | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 786 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 2,160 |
||